امرايى ) رفت و نظر على خان از وى تقاضا كرد كه چون ممكن است تدارك جريمه به طول انجامد ، او پيش فرمانفرما برود و از او جواد شجاع پسر آقا ربيعا و دو نفر ديگر را كه جوان نو رسيده و مادرانشان براى آنها فوق العاده ناراحت شده‌اند ، مرخص سازد تا آقا ربيعا بتواند با فكر آسوده جريمه مزبور را جمع و تقديم دارد . معاون كه مردى فوق العاده جسور بود و با فرمانفرما نيز دوستى كامل داشت ، متقبل انجام اين تقاضا شده ، به خرم‌آباد نزد فرمانفرما رفت و سه جوان نامبرده را مرخص نمود و در ثانى مجددا به طرهان مراجعت كرده و بعد از انجام مذاكراتى به اتفاق آقا ربيعا و ميرزا حسين خان سررشته‌دار حوزه حكومتى طرهان به خرم‌آباد نزد فرمانفرما آمدند و فرمانفرما بنابه تقاضاى معاون الملك ديگر متعرض آقا ربيعا نشد ولى چون اعظم الدوله و خود فرمانفرما با مهر على خان سگوند و ميرزا رحيم خان معين السلطنه نظر مخالف داشتند ، نه تنها آنها را از زندان مرخص نكردند ، بلكه فرمانفرما تصميم گرفته بود هردوشان را اعدام كند بنابراين براى اين‌كه نظر على خان جهت نجات دادن آنها در مقام اردوكشى برنيايد و در ضمن دسته مخالف آنها كه هريك متصدى كارى و مصدر امرى بودند ، با دل خوش و خيال راحت امور مربوطه را انجام دهند فرمانفرما مصمم شد آنها را به كرمانشاه برده و آنجا تحت‌نظر خود در توقيف نگاهدارد . در همين اوقاتى كه فرمانفرما در خرم‌آباد توقف داشتند ، دسته مخالف كه عبارت از فاضل خان سگوند و رضا خان رازانى و ديوان بيگى و غيره بودند ، مبلغ كلانى به فرمانفرما وعده دادند . شرط بر اين‌كه مهر على خان سگوند و ميرزا رحيم خان معين السلطنه را اعدام نمايد . فرمانروا براى تحصيل اجازه ، تلگرافى به عين الدوله صدراعظم مخابره كرده و در آن تلگراف نوشت كه ميرزا رحيم خان معين السلطنه مبلغ چهل هزار تومان بابت وجوه ماليات سنواتى به دولت خسارت وارد كرده است و مستحق به اعدام است . عين الدوله كه در سال‌هاى حكمرانى لرستان نسبت به ميرزا رحيم خان معين السلطنه نهايت علاقه و محبت را داشت ، به فرمانفرما جواب داد كه من خودم معين السلطنه را مىشناسم . مشاراليه بابت ماليات چنين تعهد درشتى هرگز نداشته و همواره از خدمتگزاران صديق دولت بوده ، بنابراين لازم است فورا او را مرخص ولى مهر على خان سگوند را مىتوانيد در موقع خود راحت كنيد . بنابراين فرمانفرما ، غير از اطاعت تكليفى نداشت ، دستور داد معين السلطنه را مرخص كردند ولى مهر على خان سگوند را با خود به كرمانشاه برده و در آنجا به زندان تحويل دادند و تا موقعى كه سالار الدوله جانشين فرمانفرما گرديد مشاراليه همچنان در كرمانشاه محبوس بود .